Żrę.

Majonez. Chipsy. Marcepan. Dwa tymbarki. Ale nic mi nie powiedziały. Właściwie. Jestem przeżarty. Kijowo się czuję, zajadam stres? Nie wiem. Brak zajęcia bardziej. Okres gorszej, no własnie nie wiem do końca czego, motywacji? Może, dopiero, powoli, dociera do mnie że to koniec. Że droga daleka, trudna, przede mną. Że, nie mam szansy na ... z kimś. Że, muszę sam, ze wszystkim. Na, zawsze. W pracy, sporo spraw, biurko coraz bardziej zasypane. Zamiast czyszczenia, wciąż sprawy nie załatwione, bo cepik, bo serwis, bo tamto siamto. Bo, może czegoś mi brak. Motywacji? Ewa, wiem że nie możemy codziennie rozmawiać, być chwilę razem. Wiem, że, że nic. Byłem dziś, Aśce opony zimowe zawiozłem, tylko zawiozłem, na wiosnę sam jej zmieniałem. Chwilę pogadaliśmy, serce już dawno, nie skacze do gardła. Ten kajak, na dachu zrobił robotę. Ale może, się kiedyś na herbatę umówimy. Może, mały seks. Żartowałem. A może, nie żartowałem. Dobra, wyglądam jak, pól dupy z za krzaka, więc nie ma szans na zbliżenie. A chyba bym chciał. Trochę, cielesności. Szkoda że, nam nie wyszło. Szkoda, że nie udało się, w tę noc. Wyglądam źle, bo jem źle, bo nie mam celu, siły, motywacji. No i ... genów nie oszukasz. Dobranoc Ewa. P.S. Patrząc w lustro, trudno mi uwierzyć, zawsze cię będę kochała ... zawsze kochałam. Trudno. Może tylko, kochałaś wyobrażenie, legendę mojej osoby. Legendę która w zderzeniu z realną postacią, legła w gruzach w tamtą noc. I dlatego było tak jak było. Dobranoc. Kocham Cię najbardziej ze wszystkich na świecie.